Sample post title with format standard

Voorbeeldposttitel met standaardindeling

Alle kinderen, op één na, worden volwassen. Ze weten al snel dat ze volwassen zullen worden, en Wendy wist dit. Op een dag, toen ze twee jaar oud was, speelde ze in de tuin, plukte weer een bloem en rende ermee naar haar moeder. Ze zag er vast verrukkelijk uit, want mevrouw Darling legde haar hand op haar hart en riep: "O, waarom kun je niet altijd zo blijven?" Dit was alles wat er tussen hen gebeurde, maar vanaf dat moment wist Wendy dat ze volwassen moest worden. Je weet het altijd als je twee bent. Twee is het begin van het einde.

Mevrouw Darling hoorde voor het eerst over Peter toen ze de gedachten van haar kinderen aan het opruimen was. Het is de nachtelijke gewoonte van elke goede moeder om, als haar kinderen slapen, in hun hoofd te rommelen en de dingen op een rijtje te zetten voor de volgende ochtend.

Als je wakker zou kunnen blijven (maar dat kun je natuurlijk niet) zou je je eigen moeder dit zien doen, en je zou het heel interessant vinden om naar haar te kijken. Het is net zoiets als lades opruimen. Ik verwacht dat je haar op haar knieën zou zien, terwijl ze zich op humoristische wijze over de inhoud buigt, zich afvraagt waar je dit ding in vredesnaam vandaan hebt gehaald, zoete en minder zoete ontdekkingen doet, dit tegen haar wang drukt alsof het net zo lief is als een poesje, en dit haastig uit het zicht opbergt. Als je 's ochtends wakker wordt, zijn de ondeugendheid en kwade hartstochten waarmee je naar bed ging klein opgevouwen en op de bodem van je geest gelegd en bovenop, prachtig belucht, liggen je mooiere gedachten uitgespreid, klaar om aangetrokken te worden.

Ik weet niet of je ooit een kaart van iemands geest hebt gezien. Artsen tekenen soms kaarten van andere delen van je, en je eigen kaart kan intens interessant worden, maar betrap ze erop dat ze een kaart proberen te tekenen van de geest van een kind, dat niet alleen in de war is, maar de hele tijd rond blijft gaan. Er staan zigzaglijnen op, net als je temperatuur op een kaart, en dat zijn waarschijnlijk wegen in het eiland, want Neverland is altijd min of meer een eiland, met verbazingwekkende kleurspatten hier en daar, en koraalriffen en harkachtig uitziende vaartuigen in het verschiet, en wilden en eenzame holen, en kabouters die meestal kleermakers zijn, en grotten waar een rivier doorheen stroomt, en prinsen met zes oudere broers, en een hut die snel in verval raakt, en een heel klein oud vrouwtje met een haakneus. Het zou een makkelijke kaart zijn als dat alles was, maar er is ook nog de eerste schooldag, godsdienst, vaders, de ronde vijver, naaldwerk, moorden, ophangingen, werkwoorden met de datief, chocoladepuddingdag, een beugel, zeg negenennegentig, drie cent om zelf je tand uit te trekken, enzovoort, en of deze maken deel uit van het eiland of ze zijn een andere kaart die erdoorheen loopt, en het is allemaal nogal verwarrend, vooral omdat niets stilstaat.

Natuurlijk variëren de Neverlands nogal. Dat van John had bijvoorbeeld een lagune met flamingo's die overvlogen en waar John op schoot, terwijl Michael, die heel klein was, een flamingo had met lagunes die overvlogen. John woonde in een ondersteboven gekeerde boot op het zand, Michael in een wigwam, Wendy in een huis van behendig aan elkaar genaaide bladeren. John had geen vrienden, Michael had 's nachts vrienden, Wendy had een wolf als huisdier die door zijn ouders was verlaten, maar over het geheel genomen hebben de Neverlands een familiegelijkenis, en als ze stil op een rij zouden staan zou je van hen kunnen zeggen dat ze elkaars neus hebben, enzovoort. Op deze magische oevers zetten spelende kinderen altijd hun korjalen [eenvoudige boot] aan land. Ook wij zijn er geweest; we kunnen nog steeds het geluid van de branding horen, hoewel we niet meer aan land zullen gaan.

Van alle verrukkelijke eilanden is Neverland het knusste en meest compacte, niet groot en uitgestrekt, weet je, met vervelende afstanden tussen het ene avontuur en het andere, maar lekker volgepropt. Als je er overdag met de stoelen en het tafelkleed op speelt, is het helemaal niet alarmerend, maar in de twee minuten voordat je gaat slapen wordt het heel echt. Daarom zijn er nachtlampjes.

Af en toe vond mevrouw Darling op haar reizen door de gedachten van haar kinderen dingen die ze niet kon begrijpen, en het meest verwarrende was het woord Peter. Ze kende Peter niet, maar toch kwam hij hier en daar voor in de gedachten van John en Michael, terwijl die van Wendy er helemaal vol mee begon te staan. De naam viel op in dappere letters dan alle andere woorden, en terwijl mevrouw Darling ernaar staarde, vond ze dat het een vreemde, zelfingenomen uitstraling had.

Een reactie achterlaten

Snelle navigatie
nl_BENederlands (België)
×
×

Winkelwagen